Bert bij omroep Max


Ook in deze uitgave treft u een bijdrage aan van de sportredactie van Omroep Max.
Waar de grote sportbladen zich immer richten op topsporters die zich op hun hoogtepunt van hun carriere bevinden, kiest Omroep Max voor de ‘schaduwzijde’ van de sport: de wat minder getalenteerde sporters die hun carriere aan het afbouwen zijn (en deze soms zelfs al afgebouwd hebben zonder dat ze dat zelf in de gaten hebben).
In deze laatste categorie vinden we onze hoofdpersoon van deze keer:

BERT VERBRUGGE

We nemen de lezer mee naar een periode die al zo ver achter ons ligt, dat we die ons alleen nog in zwart-wit beelden kunnen herinneren. We hebben het over een halve eeuw geleden: het jaar dat de eerste kunstijsbaan van Nederland geopend werd en het jaar dat de juist aangestelde president John F. Kennedy aankondigt dat er binnen 10 jaar een Amerikaan op de maan zal lopen en veilig zal terugkeren.
Ook in Nederland gebeurde iets onwaarschijnlijks dat jaar: er werd er in Haarlem een klein –en toen nog- onschuldig ventje op de wereld gezet: Albert Verbrugge, voor intimi Appie en later Bertje.

De eerste jaren waren de mooiste: Bertje lachte tegen iedereen en schold nooit iemand uit!

Zodra kleine Bertje het lopen onder de knie had, werd hij lid van zijn eerste voetbalclub: vanaf zijn 8e jaar verdedigde kleine Bert de groen-gele kleuren van FC Schalkwijk, waar hem de eerste beginselen van het verbaal uiten van zijn mening en emotie aangeleerd werd.
In deze periode begon Bertje op zijn idool Johan Cruijff te lijken: altijd denken dat je de beste bent en daarom je inzichten ook graag willen delen met je medespelers.
Na het doorlopen van zijn jeugdopleiding, was Bertje inmiddels een behoorlijke Bert geworden en voelde hij de drang zijn grenzen te moeten verleggen. Het rood-witte shirt van Ajax en de zwarte broek van PSV, zag hij verenigd in het tenue van zijn nieuwe club DCO, waar Bert reikte tot het Eerste elftal dat destijds speelde in de tweede klasse. Helaas hield het hier op met de eerder genoemde  overeenkomsten met Cruijff, want toen men bij DCO genoeg geld bij elkaar gebracht had, werd Verbrugge overgedaan aan DSC’74.
Deze overgang had meerdere voordelen. Ten eerste speelde men aan de voet van het EG-ziekenhuis, hetgeen een uitkomst is met de inmiddels steeds ouder ogende gewrichten van Verbrugge.
Het tweede en verreweg belangrijkste voordeel waren de clubkleuren van DSC’74: groen-wit!
Waar de scouts zich bij DSC’74 langs de zijlijn meldden voor Verbrugge, kozen zij op het allerlaatste moment niet voor hem maar voor Barry van Galen, waarmee de hoop op betaald voetbal definitief in rook opging voor Verbrugge.
In zijn zoektocht naar de optimale combinatie tussen voetbal en plezier, belandde Verbrugge rond 1995 bij Zandvoort’75. Na een mislukte poging zijn vrienden te kopen met een sponsorcontract, trok hij toch maar zijn kicksen aan om onder de mensen te komen.
Onder Arie Stokman en Gerard Nijkamp zette Bert Verbrugge zonder het te beseffen de eerste stappen richting het Walhalla van het vaderlandse voetbal. De definitieve stap naar het voetbalparadijs maakte Bert Verbrugge in het seizoen 1997/1998: hij solliciteert met succes bij Het Vijfde ofwel de latere Lamstraelboys!

Een Citaat uit “De historie van Zandvoort’75”:
Ex-profkeeper Jaap Bloem en Bert Verbrugge geven aan de sfeer van de vereniging  te begrijpen: zij solliciteren middels ludieke sollicitatiebrieven in respectievelijk clubblad nummer 6 en 13 naar een plaats binnen Het Vijfde. Op 4 oktober debuteert Bloem onder de lat in het gestaakte duel tegen Waterloo-2. Ook de sollicitatie van Verbrugge wordt gehonoreerd.
Na de fusie verhuisde Verbrugge mee naar SV Zandvoort. De clubnaam veranderde, de clubkleuren veranderden, maar Bert Verbrugge veranderde nauwelijks, want slechts enkele seizoenen omgang met Verbrugge inspireerden de Lamstraelboys tot het introduceren van de Huftercup. De eerste Huftercup werd in 2001 uiteraard uitgereikt aan Bert Verbrugge. Schrijnend was dat Verbrugge zijn eerste echte prijs nog moest delen ook, en wel met Rob Snijders.

 
Enkele jaren later zorgden De Lamstraelboys ervoor dat Verbrugge toch nog een soort van betaald voetbal zou spelen: KHFC werd betaald om Verbrugge over te nemen. Zoals de lezer al zal vermoeden betrof dit een tijdelijk contract en werden de Lamstraelboys in 2011 alsnog aangesproken op de terugkeergarantie in het contract, waardoor Verbrugge in 2011 in de nadagen van zijn voetballoopbaan wederom in het witgesokte Brasil-tenue mocht aantreden.
Ondanks dat de Lamstraelboys op weg naar uitwedstrijden bij iedere wilg hoopvol (maar tevergeefs) halt houden voor de oude Verbrugge, lijkt de sportieve pijp nog lang niet leeg voor de voormalige Huftercupwinnaar!
Naar verluid is Verbrugge onlangs zelfs gesignaleerd in een wedtsjoet, maar wat voor plannen hij dáármee had is vooralsnog niet helemaal duidelijk…