Voorzitter Engel Paap over 25 jaar Zandvoortmeeuwen


De voorzitter over 25 jaar Zandvoortmeeuwen  1941-1966
bron: uit de  jubileumkrant t.g.v. het 25 jarig bestaan van Zandvoortmeeuwen (PLO/JZ)

Toen op 1 augustus 1941  na vele vergaderingen die onderleiding stonden van de toenmalige Burgemeester van Zandvoort de Heer Van Alphen, de fusie tussen de voetbalverenigingen “Zandvoort” en  Zeemeeuwen”  tot stand kwam, was dit een besluit dat zijn tijd ver vooruit was. Het was een sanering op voetbalgebied wat vandaag  de dag wordt gepropageerd om tot  gezonde verenigingen en beter voetbal te komen. Op die dag echter ook, kwam aan de voetbalhistorie van twee roemruchte verenigingen in Kennemerland een einde. Beide verenigingen  toch, waren geduchte tegenstanders, waarvan bekend was dat zij tot het bittere einde partij bleven geven.

De voetbalsport in Zandvoort werd intens beleefd en het einde en het begin van de daarop volgende week stonden immer in het teken van de voetbal. Beide verenigingen telden vele stille werkers die alles voor hun vereniging over hadden en na hun werktijd waren zij op het terrein van hun vereniging te vinden om kosteloos verbeteringen aan te brengen en het onderhoud te verzorgen.
Voor velen was het dus in eerste instantie wel moeilijk om aan de idee te wennen om voor een geheel nieuwe vereniging “Zandvoortmeeuwen” te gaan werken.

Wat vele pessimisten voor onmogelijk hielden, lukte echter toch en de nieuwe kombinatie ging van start onder zeer moeilijke omstandigheden, want de druk van de duitse bezetting werd allengs sterker. Verplichte evacuatie volgde kort daarop en ook werden vele prominente leden naar Duitsland getransporteerd.
De nieuwe vereniging was echter sterk en bleef bestaan en na de oorlog werd er met volle moed begonnen aan de verdere uitbouw van de vereniging.

De nieuwe vereniging, gestart met 5 seniorenelftallen, 2 junioren- en 2 adspirantenelftallen, groeide in de loop der jaren uit tot een der grootste verenigingen in Kennemerland en telt op dit ogenblik 12 senioren-, 5 junioren-, 8 adspiranten-  en 4 pupillenelftallen, terwijl de afd. zaterdagvoetbal 3 elftallen telt. De afdeling Handbal die 1954 in onze vereniging werd opgericht, waardoor de naam werd veranderd in de Zandvoortse Sport Vereniging “Zandvoortmeeuwen”, neemt met vele senioren, junioren, adspiranten en pupillenelftallen deel aan zowel veld- als zaalhandbalkompetitie.
Ik meen dus te mogen konstateren, dat op amateuristisch sportief gebied onze Sportvereniging zijn “steentje” met ere heeft bijgedragen.
Voor de oprichters van de nieuwe vereniging moet het echter wel een kleine teleurstelling zijn geweest dat het eerste elftal nooit kans heeft gezien om in hun afdeling kampioen te worden. Wel zijn er enkele malen beslissingswedstrijden geweest voor het eerste elftal om uit te maken wie als kampioen de kompetitie zou beëindigen. Onze vereniging is nooit uit zo’n beslissingswedstrijd als triomfator te voorschijn gekomen.
Het wel en wee van onze sportvereniging gaat velen na aan het hart en tijdens de algemene vergaderingen kwam dit telkenmale tot uiting.
De vergaderingen van de Z.S.V. “Zandvoortmeeuwen” zijn minstens zo interessant als de gemeenteraadsvergaderingen. De besturen hebben het over het algemeen nooit zo gemakkelijk gehad.
Dat die vergaderingen niet altijd zonder  emotie’s verliepen komt niet alleen vanwege het feit dat de Zandvoorters zout in hun bloed hebben maar meer nog omdat het wel en wee van de vereniging hen zozeer aan het hart ging.
Indien er door het bestuur van de vereniging een beroep werd gedaan op de leden om de handen in elkaar te slaan tot verbetering van hun accommodatie, dan was dit beroep nooit tevergeefs.
Deze vereniging leeft volop, ondanks het feit dat ook wij een dieptepunt, indien men dat zo noemen wil, hebben gehad. In seizoen 1964-’65 degradeerde ons eerste elftal naar de 3e klasse van de K.N.V.B.  Indien men slechts naar de prestaties van het eerste elftal kijkt, dan kan men inderdaad zeggen, dat was een dieptepunt. Ik geloof echter dat men het niet op deze wijze mag bezien. Ik geloof dat men het moet bekijken over de prestaties van de vereniging als geheel en vanuit het punt : wat deed de vereniging als bijdrage voor de sport. Als wij het op deze wijze bekijken dan geloof ik dat wij ons nog steeds in opwaartse lijn bewegen. Vele mensen worden in de gelegenheid gesteld om hun geliefde sport te beoefenen en een zeer groot deel hiervan bestaat uit jeugd. Jeugd, die onder leiding van vele vrijwilligers, geleerd wordt wat teamgeest en sportiviteit betekenen. Twee eigenschappen die men in zijn leven beslist niet kan missen.

In al de 25 jaren van ons bestaan, hebben wij als grootste vereniging in Zandvoort, in het geheel niet te klagen gehad over welk Gemeentebestuur dan ook. Altijd werd er door ons bij het Gemeentebestuur een welwillend oor gevonden. Vele moeilijke situaties werden met hun hulp, opgelost. Wij hopen ook een willig oor te vinden bij de uitbreiding van onze terreinen, opdat  wij onze  sociale sportieve plicht ten opzichte van de sport kunnen blijven leveren.
Wat de verdere toekomst betreft hoop ik dat ons eerste elftal kans zal zien het verloren gegane terrein te heroveren en dan hopelijk zal doorstoten naar de eerste klasse van de amateurs. Semiprof- of profneigingen hebben wij niet. Deze zijn goed voor de passieve sportbeoefening. Wij willen dienaren blijven van de actieve sportbeoefening. Ik meen dan ook dat de Olympische spreuk bij uitstek van toepassing is op onze amateurvereniging : “Het is niet belangrijk om te winnen. Veel belangrijker is, te mogen meedoen”.

Er rest mij nog, de vele mensen te bedanken, die in de afgelopen 25 jaren  hun krachten gegeven hebben om de Z.S.V. “Zandvoortmeeuwen” te maken tot die vereniging, die zij nu is en de hoop uit te spreken dat onze mooie sportvereniging de opgaande lijn mag blijven behouden en dat het voor onze tegenstanders, voor wat voor elftal van onze sportvereniging dan ook, een genoegen zal zijn om tegen te spelen.

E.PAAP, voorzitter.